نقش خیال

 در اين هستي بي كرانه و زير اين گنبد كبود،يك نفر هست كه عاشق توست و دوست دارد عاشقش باشي.يك نفر هست كه نگران توست و دلش مي خواهد هميشه به سوي او گام برداري . روز و شب منتظر است كه با او حرف بزني ،درد دل كني و صدايش بزني.

در روزگاري كه همسايه ،همسايه را نمي شناسد و گاهي پسر به پدر و پدر به پسر لبيك نمي گويد،كسي هست كه آن بالا بالاها،فراتر از ستاره ها و كهكشان ها نشسته و منتظر است دست هايت را به طرف آسمان بلند كني و از او بخواهي كه حاجتت را روا كند.آن قدر بزرگ و كريم و مهربان است كه بي هيچ غرور  و تكبر و منتي به حرف هايت گوش مي دهد و كوتاهي ها،سياهي ها،ناسپاسي ها  و بدي هايت را به رويت نمي آورد.

همه ي درها و پنجره هاي بارگاهش پيوسته باز است.نه خواب مي شناسد و نه خستگي.كافي است با دلي پاك ،ضميري روشن و نيتي شفاف به سويش بروي،خواهي ديد كه چگونه تو را در آغوش مي گيرد و مهرباني و لطفش را نثارت مي كند.

اگر با او دوست شوي،اگر با او يكرنگ شوي،به آرامش وصف ناشدني خواهي رسيد.او از تظاهر و رنگ و ريا خوشش نمي آيد .بايد دلت را و درونت را صيقل بدهي  وصاف كني،سپس با او حرف بزني،

ما برون را ننگريم و قال را

                                    ما درون را بنگريم و حال را

وقتي همه ي درها را به رويت بسته ديدي،وقتي به هيچ كس نتونستي تكيه كني،وقتي خسته و نااميد شدي،مطمئن باش كه او دارد تو را نگاه مي كند و دوست دارد كه صدايش كني و از او بخواهي كه كمكت كند. خجالت نكش!اگرچه زلال نيستي،اگرچه بارها از فرمان او سرپيچي كرده اي،اما او مهربان ترين مهربانان است، كريم است و كينه اي از تو به دل ندارد.به خودش سوگند،اگر لب بگشاي و صدايش كني جوابت را مي دهد.

هيچ آدابي و ترتيبي مجو

                               هرچه مي خواهد دل تنگت بگو

او منتظر توست چرا صدايش نمي كني؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نظر بدید هاااااااا

مداد رنگي ها مشغول بودند...به جز مداد سفيد...هيچ کسي به او کار نمي داد...همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}...يک شب که مداد رنگي ها...توي سياهي کاغذ گم شده بودند...مداد سفيد تا صبح کار کرد...ماه کشيد...مهتاب کشيد...و آنقدر ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد...صبح توي جعبه ي مداد رنگي...جاي خالي او...با هيچ رنگي پر نشد

عمریه دارم میسوزم واسه قطره ای صداقت

عمریه سوختم و موندم توی بازی رفاقت

عاشقانه دل سپردم به نهایتت رسیدم

گمشدم توی وجودت جز بدی چیزی ندیدم

انتظارم می سوزونه ساقه و ریشه و برگم

ازهمه رنگا گذشتم انگاری که رنگ مرگم

توی کوره را بودن نمیشه گلی بکاریم

مثل بارون محبت روی همدیگه بباریم

سلام دوستان عزیزم خوبین؟         

رفقا می خوام یه چیزی بهتون بگم،متاسفانه من چند روزی باید بار سفر ببندم یا این طوری بگم یه 1 ماهی رو نمی تون آپ کنم،به خاطر اینکه کنکورم نزدیک.باید به درسام برسم.تازه به شما عادت کرده بودم.برای آپ دیگر لحظه شماری می کنم  تا بیام مثل همیشه یه سری بهتون بزنم و از وبتون نظرخواهی کنم.خوب سرتون به درد نیارم شما را به خدا می سپارم و ازتون التماس دعا دارم .ممنونم از همتون،منتظرم باشین.به امید دیدار تا صبح فردایی دیگر.مثل ماهی تو شیشه     دلم واسه همتون تنگ می شه.

نه من از دریایم،نه تو از

دریایی

سهم ما هر یک شد مردن از

تنهایی

گرچه چون قطره اشک پر

طراوات بودم

گوشه چشم شما،در عبادت بودم

گاهی از عشق سخنی،سخن از دل دادن

نشد و قسمت شد،از نفس افتادن

قصه دوری ما،همچنان دور و دراز

دل تو محتاج و دل من غرق نیاز

وای که از چشمانت شده غوغا برپا

روشن از مهر تو،همه صبح فردا

دلم می خواهد سوار یک ابر بشم، یه ابر نرم

 و قلمبه و سفید و خوسحال بشم که،اگر اون

 لطف کنه و من رو بره روی سر آدم ها و به آدم هایی که فکر می کنند

کسی از اونها بالاتر نیست،بگم یکی مثل من هست که از شما بالاتره!

البته به شما می سپارم که به اونها نگید که من روی یک ابر سوارم و رفته ام اون بالا.

 البته خودم هم سعی می کنم هیچ وقت یادم نره که من فقط روی یک ابرم!

دوباره ببین لبانم سکوت مهمان است

   پر از شکایتم و این زیان پریشان است

     نگاه می کنی و در نگاه تو هر دم

        کویر خشک وجودم اسیر باران است

            اگر چه مست می ات گشته ام به روز ازل

              ولی دلم به تمنای تو پریشان است

                 به سنگ سینه تو سر سپرده ام اینک

                     منم اسیر و دو دست تو هم چه زندان است

                        میان این دل و معشوق یک نفس باقی است

                           ولی چه حیف که این خواب رو به به پایان است.

وقتی چشمانم را بیشتر روی هم می گذارم و می بندم چشمانم بهتر می بینند،زیرا تمام روز به چیزهایی می نگرند که به آنها توجه و اعتنا ندارند.

اما وقتی می خوابم،در خواب چشمانم به تو می نگرند و در تاریکی روشن شده،

در تاریکی روشن می بینند و می دانند به چه می نگرند.

پس تویی که سایه و تصویرش سایه ها و تاریکی ها را روشن می سازد.

قالب سایه تو که خیلی درخشنده تر و تابناک تر از روز روشن است،

چقدر نمایش و جلوه خوشبختی به روز

روشن می دهد.

در حالی که سایه تو برای چشمهای نابینا آن قدر می درخشد!چه بگویم؟

که چشمان من با نگریستن به تو در روز زنده و روشن چقدر سعادتمند و خوش بخت می شوند و چه سعادتمندند در شب مرده و خاموش وقتی که سایه ناکامل و زیبای تو در میان خواب سنگین بر روی چشمهایی که نمی بینند جا و قرار می گیرد!

تمام روزهایم مثل شبند تا وقتی که ترا می بینم و شبهایم روزهای روشن وقتی که خوابها تو را به من می نمایانند.

حکایت

درد ریش

مردی پیش طبیب رفت و گفت:«موی ریشم درد می کند!»پرسید که چه خورده ای؟گفت:«نان و یخ!»گفت:«برو بمیر که نه دردت به آدمیزاد می خورد و نه خوراکت!»